Als ik aan Valencia denk, denk ik niet alleen aan een fijne Spaanse stad, terrasjes en zonovergoten straten. Ik denk ook aan de jongen die er tien jaar geleden naartoe verhuisde. Aan een nieuw begin, aan mezelf opnieuw leren kennen en aan het eerste blog dat ik er begon te schrijven.
Ik had Spanje al vaker bezocht en was al fan van de Spaanse taal, maar Valencia was onbekend terrein. Toch besloot ik er te gaan wonen. Zonder dat ik het toen kon voorzien, zou die stap niet alleen mijn eigen leven veranderen, maar ook de basis leggen voor Kaaskop Abroad.
Straks stap ik samen met een vriendinnetje in het vliegtuig, terug naar Valencia. Ik ben inmiddels twee keer eerder terug geweest, maar deze keer voelt het extra bijzonder om stil te staan bij het feit dat het alweer tien jaar geleden is. En misschien is het ook een mooi moment om eens te kijken naar wat er van dat oorspronkelijke enthousiasme nog altijd aanwezig is.
Comfortzone uit, sociale bubbel in
Toen ik in 2016 naar Valencia verhuisde, vond ik het best spannend om helemaal opnieuw te beginnen. Ik wilde de taal leren, mensen ontmoeten en ontdekken hoe het was om in een ander land te wonen. Tegelijkertijd was ik behoorlijk onzeker. Op mensen afstappen of zomaar een gesprek aanknopen vond ik helemaal niet zo vanzelfsprekend.
Ik weet nog goed dat ik in mijn eerste week mijn lunch op het toilet zat te eten. Niet omdat de Spaanse keuken me tegenviel, maar omdat ik niet goed wist hoe ik contact moest leggen met mijn klasgenootjes en het makkelijker vond om me even te verstoppen. Als ik er nu aan terugdenk, moet ik er een beetje om lachen. Al vind ik het ergens ook aandoenlijk dat ik het toen zo moeilijk vond.
Gelukkig had ik met mezelf afgesproken dat ik iedere week minstens één onbekende zou aanspreken. Een kleine uitdaging, maar voor mij best een grote stap. Langzaam ging het steeds makkelijker. Ik leerde mensen kennen, durfde vaker op anderen af te stappen en merkte dat ik socialer en zelfverzekerder werd. Van toiletlunch naar een hechte vriendengroep waarmee ik het avondleven van de sinaasappelstad ging ontdekken.
Als ik terugkijk, ben ik daar misschien nog wel het meest trots op. Niet omdat ik ineens nergens meer onzeker over was, maar omdat ik ontdekte dat je niet eerst zelfverzekerd hoeft te zijn om iets te doen wat je spannend vindt. Soms moet je gewoon beginnen en onderweg uitvinden dat je meer kunt dan je dacht.
In diezelfde periode begon ik met Kaaskop in Flamencoland. Een blog waarop ik mijn belevenissen in Spanje deelde, vooral zodat familie en vrienden thuis een beetje konden volgen wat ik allemaal uitspookte. Ik had geen ambitieus plan, geen contentstrategie en al helemaal geen idee dat ik tien jaar later nog steeds reisverhalen zou schrijven. Ik vond het gewoon leuk om mijn ervaringen op papier te zetten en anderen mee te nemen in wat ik ontdekte.
Dat kleine blog groeide uiteindelijk uit tot Kaaskop Abroad. Een plek waar ik mijn liefde voor reizen, schrijven en het ontdekken van nieuwe bestemmingen kwijt kan.
Als het plezier even naar de achtergrond verdwijnt
De afgelopen tien jaar is er veel gebeurd. Ik heb nieuwe plekken ontdekt, verhalen verzameld en van Kaaskop Abroad iets opgebouwd waar ik veel tijd en energie in heb gestoken. Maar het leven loopt niet altijd in een rechte lijn omhoog. Ook niet als je iets doet waar je blij van wordt. Dat heb ik de afgelopen tijd behoorlijk gevoeld. Ik zat niet altijd even lekker in mijn vel en merkte dat ik soms vooral bezig was met alle dingen die moesten, terwijl ik minder goed voelde waar ik zelf eigenlijk behoefte aan had. Wanneer je lang veel van jezelf vraagt, kan zelfs iets waar je normaal gesproken energie van krijgt op een gegeven moment voelen als iets wat er óók nog bij komt.
Dat vond ik lastig. Want ik wil helemaal niet dat schrijven en reizen alleen maar iets worden wat ik moet doen. Kaaskop Abroad is ooit ontstaan vanuit enthousiasme, nieuwsgierigheid en de behoefte om mijn verhalen te delen. Juist dat vrije gevoel, dat ik gewoon ergens in kon duiken omdat ik het interessant vond, miste ik soms.
Ik heb niet ineens alle antwoorden gevonden en ik kan ook niet zeggen dat alles inmiddels weer vanzelf gaat. Maar de laatste tijd merk ik wel dat er iets aan het veranderen is. Er komen weer ideeën, ik krijg zin om nieuwe reisgidsen te maken en betrap mezelf erop dat ik alweer enthousiast nadenk over verhalen die ik wil schrijven. Dat gevoel was er een tijdje wat minder, en juist daarom waardeer ik het nu extra veel.
Terug naar waar het begon
En dus ga ik terug naar Valencia om een paar dagen door de stad te slenteren, lekker te eten en nieuwe plekken te ontdekken. Ik ben benieuwd welke herinneringen boven komen drijven en hoe ik de stad nu beleef. Want hoewel ik er al twee keer terug ben geweest, kijk ik er dit keer met een ander gevoel naar.
Tien jaar geleden was Valencia de plek waar ik mezelf opnieuw leerde kennen. Nu keer ik terug als iemand die inmiddels een hoop meer heeft meegemaakt, maar die soms ook opnieuw moet uitzoeken wat energie geeft en wat eigenlijk belangrijk is. Misschien is dat wel waarom deze reis me meer doet dan ik vooraf had verwacht.
Ik ga niet naar Valencia met het idee dat ik daar ineens alles op een rijtje zal krijgen. Zo werkt het leven gelukkig niet, en bovendien zou dat nogal wat gevraagd zijn van een paar dagen Spanje. Maar ik vind het een fijne gedachte om weer rond te lopen op de plek waar ik ooit begon, om me heen te kijken en te voelen wat er nog steeds vertrouwd is.
Mijn camera gaat mee, mijn notitieboekje ook zeker om nóg meer nieuwe leuke plekken en restaurantjes voor jullie te verzamelen. En wie weet levert het weer nieuwe verhalen op. Niet omdat dat moet, maar omdat ik daar weer zin in heb.
Misschien is dat uiteindelijk waar deze terugreis voor mij om draait. Niet om tien jaar terug te draaien of om de oude versie van mezelf terug te vinden, maar om stil te staan bij wat ik onderweg heb geleerd en opnieuw ruimte te maken voor de dingen die me blij maken. Want soms raak je onderweg een beetje kwijt waarom je ergens ooit aan begon. En soms helpt het om terug te kijken naar het begin, niet om daar te blijven hangen, maar om met een frisse blik verder te gaan.
Dus met een open blik gaan we dat vliegtuigje instappen en Kaaskop Abroad weer eens nieuw leven inblazen!
